Gefriemel op de achterste rij van de doowop-cinema.

Op dit moment loopt op Radio Nostalgie een veertiendaagse “Top 2021 Aller Tijden”: tweeduizend eenentwintig platen, en er zit er niet één van The Drifters bij. Moeilijk te bevatten.

Want The Drifters, dat is niet 1 maar een stuk of 5 groepen, met nog veel meer, steeds wisselende bezettingen (samengesteld door George Treadwell), genoeg personeelswisselingen om zelfs de meest geharde Wikipedia-schrijver depressief te krijgen.

In 1953-55 bijvoorbeeld met Clyde McPhatter, en early rock’n’roll songs zoals “Money Honey”, “Honey Love” en deze “Such a Night” (dat The Drifters opnamen lang voor Elvis er mee aan de haal ging)

Of 1955-57 bijvoorbeeld, met Johnny Moore en early R&B zoals “Adorable” of “Ruby Baby”.

Of bijvoorbeeld een periode met Ben E. King, eind jaren 50 , met kleppers zals “There Goes My Baby” of “Save the Last Dance For Me”:

Of bijvoorbeeld in de 60’s op “Some Kind of Wonderful”, of het origineel van “On Broadway” (kende ik van George Bensone) of “Under the Boardwalk” (kende ik van The Tom Tom Club).

Of dan een verhuis naar Engeland in de 70’s met nog een reeks van hits daar. Met bvb “Kissin’ in the Back Row of the Movies” dus. Lijkt wel een antwoord op nòg een andere (en veel betere) hit van hun: “Saturday Night At The Movies”.

“Kissin’ in the Back Row of the Movies” is dus zeker niet hét hoogtepunt in hun carrière, maar – catch my drift(ers) – dat is dan ook geen makkelijke opgave. 3/5, kus van de juffrouw en een bank vooruit.