Niet-broers* recht door de Wall of Sound van Phil Spector.
* Wel Bill Medley** en Bobby Hatfield.
** Niet de uitvinder van de medley

The Righteous Brothers warenl twee zangers die opvielen door hun hoog gecombineerd bereik: enerzijds de diepe bariton van Bill Medley (°1940), anderzijds de hoge tenor van Bobby Hatfield (ook °1940, maar wel +2003). Ze hadden al een paar singles op het Moonglow-label, toen producer Phil Spector hen zag in het voorprogramma van The Ronettes. Hij kocht hun uit en tekende ze voor zijn eigen Philles-platenlabel.

Als eerste song voor het duo bestelde Spector een song bij Barry Mann en Cynthia Weil, een echtpaar dat al wat voor Frankie Laine, The Drifters en “Walking in the Rain” van diezelfde Ronettes geschreven hadden. Later zouden die twee nog bvb auteur van “We Gotta Get Out of This Place” van The Animals of “Kicks” van Paul Revere worden. Ook Phil Spector schreef een paar stukken mee.

The Righteous Brothers twijfelden, vonden de song eerst eerder iets voor The Everly Brothers. Daarom werd het tempo verlaagd en de toonsoort naar beneden gehaald. Die superlage intro van Bill Medley heeft nog menig DJ verschrikt naar z’n platenspeler doen kijken: staat dat hier wel aan de juiste snelheid?

Phil Spector smeet er zijn volledige The Wrecking Crew tegenaan. Laag na laag voegde hij zo liefst vier gitaren, drie piano’s, drie basgitaren, twee trompetten, twee trombones en drie saxofonen, drums, 8 uur zangopnames (met onder andere Cher in de achtergrond), en dan nog de strijkers en reverb op een paar van die lagen toe. Het resultaat was een groots geluid, en wordt vaak het “the ultimate expression and illustration of his Wall of Sound recording technique” genoemd (al dient gezegd dat dezelfde bewering ook vaak over “River Deep, Mountain High” van Ike & Tina Turner wordt gedaan)

Phil Spector was zo zenuwachtig als een konijn in een roofvogelshow over de ontvangst die het (peperdure) nummer zou krijgen. Te lang (3min50 was in die tijd goed voor een songs en een paar reclamebreaks, daarom zette sluwe Spector 3:05 op het label), te laag, in het midden van de Britse invasie, te luid, te wit…

Maar dat was ongegrond. De song deed in de U.S. wel tergend lang over om naar de top te klimmen, maar het geraakte er.
In de UK was het nog spannender: Cilla Black had dezelfde song ondertussen ook opgenomen en lanceerde die er zelfs iets vroeger. Zo stond “You’ve Lost That Loving Feeling” in de week van 3 februari 1965 op 2 (met Cilla Black) én op 3 (met The Righteous Brothers). De week nadien bleken de broers de wedstrijd gewonnen te hebben: Cilla zakte naar 5 en de Righteous Brothers sprongen naar 1.

De song was nadien nog een heel lang leven beschoren. Zo geraakte hij in de UK liefst drie keer in de top 10: eerst dus in 1965, dan nog een keer op 10 in 1969, en een derde keer na aan vijfde release als single in 1990 (opnieuw uitgebracht nadat hun andere grote hit “Unchained Melody” door de film Ghost op nummer 1 was beland), ook toen geraakte de song tot op plaats 2.

Daarnaast waren er nog heel goed scorende versies van bvb Dionne Warwick (1969), Roberta Flack & Donny Hathaway (1971), Hall & Oates (1980), Nancy Sinatra met Lee Hazlewood (1968). Zelfs The Human League (1979) nam het op.

De song (niet de Righteous Brothers alleen dus, maar ook de andere uitvoeringen), zou daarmee de meest gespeelde song op de Amerikaanse radio voor 2000 zijn geweest, een titel die het lied ook in de 21ste eeuw nog lang behield (tot 2019 toen “Every Breath You Take” van The Police het nummer voorbijstak).

Spector en The Righteous Brothers gingen in 1966 met ruzie uit elkaar, toen ze naar Verve Records overstapten. Bill Medley maakte er nadien een punt van nog een Mann & Weil song een Spector-soundalike behandeling te geven: “(You’re My) Soul and Inspiration” werd hun tweede n°1 hit in de U.S.

Ook speciaal: de Righteous Brothers kregen in 2003 een plaats in de Rock and Roll Hall of Fame, net toen Phil Spector een maand in de cel zat voor de moord op actrice Lana Clarkson.
Phil Spector overleed in 2020 aan Covid-19, Bobby Hatfield in 2003 aan overmatig cocaïnegebruik. Bill Medley heeft nog altijd “The Time of my Life” en staat tenandere nog regelmatig op het podium met Bucky Heard als tweede Righteous Brother.