Een elegante Strangler-single die tegelijk een elegant uitgestoken middenvinger richting richting EMI was.

In de begindagen van The Stranglers waren ze op zoek naar een platenlabel. Een demo, met Strange Little Girl, werd in 1974 geweigerd door EMI. Klonk nochtans zo:

Van 1977 tot 1979 , bij United Artists getekend uiteindelijk, groeide de band uit tot een van de sterkhouders van de punk (No More Heroes, Nice ’n Sleazy, Peaches, Something Better Change …) alhoewel de punkbeweging hun altijd verdacht goed vond spelen.

Via allerlei overnames kwam EMI in 1981 in het bezit van het Stranglers-contract. Na de harde punk van de eerste platen, was de groep net op zoek naar nieuw geluid, en voelde zich totaal niet gesteund door het label.

En toen werd “Golden Brown” hun tijdloze hit en was EMI plots zeer ge├»nteresseerd om verder te gaan met de groep. Maar The Stranglers wilden weg. Moesten nog 1 single afleveren, voor de best of “The Collection 1977-1982”.

En voor die laatste single voor EMI grepen ze subtiel naar die song uit hun oude geweigerde demo. Strange Little Girl werd wel een goed verkopend afscheid. Het werd n┬░7 in de UK.

Hier zijn The Stranglers (zonder zanger Hugh Cornwell sinds 1990) in 2019, 45 jaar na hun eerste optreden in Guilford terug naar de plaats waar dat gebeurde. Recent stierf keyboardspeler Dave Greenfield na een Covid-19 besmetting in het ziekenhuis.