De Motown-formule voor uit heldere kristalsuiker gesponnen perfecte liedjes was hiermee geperfectioneerd.

Baby Love kan niet los gezien worden van “Where did Our Love go” (ook 1964). The Supremes waren op dat moment al een hele tijd bij Motown en werden er al wat meewarig bekeken als de “no-hit Supremes”. Tot ze gekoppeld werden aan de broers Holland en Lamont Dozier.

“Where did our Love Go” werd, na verluidt heel wat tegenwringen en traantjes van het trio Diane Ross, Mary Wilson en Florence Ballard, en tegen alle verwachtingen van de groep in hun eerste nummer 1 hit. Dus moest er een tweede komen.

Baby Love werd eerst opgenomen terwijl Where Did Our Love Go nog aan zijn klim bezig was, en Motown-platenbaas Berry Gordy en de groep vonden het niks. Deze versie is later ook verschenen op cd en is inderdaad wat onzekerder dan de gekende versie.

Drie weken later ging de groep, en nu met heel veel zelfvertrouwen en met een paar elementen zoals de foot-stomp en sax-solo uit “Where Did Our Love Go” (never change a winning formula was het devies bij Motown) de song dus opnieuw opnemen.

En daarmee was het wel raak. De song werd hun tweede en vier weken op 1 parkerende Amerikaanse hit en na een kort tourtje in Engeland ook hun eerste (en enige) nummer in de UK. Al leidde dat tot wel erg awkward dansende contrasten in TOTP:

Onehitwonder-status vermeden dus, en later zou nog veel meer schoons volgen (met gewijzigde bezettingen omdat Diana Ross steeds meer het voortouw nam), ze werden een van de enige Amerikaanse groepen die standhielden tussen het geweld van Beatles & Kinks & Stones.

Dit is een mooie eulogie van “Baby Love” (het nummer is beugehoord en platgespeeld maar te perfect om te kunnen negeren en kan dus niet anders dan 10 op 10 krijgen) alhier: