Single uit het geweldige album “Born Sandy Devotional”.
De hoop en de wanhoop van de zich eindeloos uitstrekkende en eenzame weg, het soort dat ze in Australië met hopen hebben.

The Triffids waren een band uit Perth, aan de desolate westkust van Australië, gevormd rond David McComb (°1962, +1999). Tussen 1976 en 1984 worstelden ze zich door heel wat muzikantenwissels en verplaatsingen vanuit Perth naar Sydney en Melbourne om een publiek te vinden. Hun debuut “Treeless Pain” en de daaropvolgende EP “Raining Pleasure” kregen in 1983 een warme ontvangst in Europa, dus waagden ze in 1984 net als bvb The Birthday Party of Go-Betweens de overstap naar Londen.

NME kondigde in januari 1985 aan dat het “The Year of The Triffids” zou worden (een knipoog naar de herkomst van de naam van de band, de SF-novelle “Day Of The Triffids” van John Wyndham, over de wereld die wordt overgenomen door een agressieve plantensoort).
Ze stonden dat jaar inderdaad al in de vroeg uurtjes op Glastonbury en Parkpop, en namen in augustus van dat jaar ook in Londen “Born Sandy Devotional” op.
Het echte “Year of the Triffids” werd echter 1986, want toen die (nog steeds geweldige) LP – geproduceerd door Gil Norton (had dan al met China Crisis en Echo & The Bunnymen gewerkt, zou later nog bekender worden via zijn werk voor Pixies, Foo Fighters, Counting Crows… Hij deed ook “Cocoon Crash” van K’s Choice) – in maart werd gereleased. We hebben het geweten dankzij Marc Mijlemans.

Een van de laatste songs van de LP om af te geraken was “Wide Open Road”. David McComb over deze song: “One morning I sat bolt upright in bed and virtually all the lyrics appeared instantly. I just tried to keep it as blunt and direct as possible, even if the results made myself or the listener squirm […] I finished the music at a sound-check somewhere in Europe. Like the rest of the Born Sandy Devotional album, it seemed to naturally evoke a particular landscape, namely the stretch of highway in between Caiguna and Norseman, where the Triffids’ Hi-Ace monotonously came to grief with kangaroos.
Slide-gitarist “Evil” Graham Lee hierIt was really just another wonderful song from Dave’s pen to us. It’s never been performed by anyone else with any degree of success in my mind because it’s a simple song recorded with extreme dynamic subtlety. Every piece has its place from the softly swooshing drum machine beat to the insistent bass line that doesn’t always follow the chords – a true McComb/Casey trademark – to the several melodies that act as counterpoint to the vocal.

Werd enkel als single uitgebracht in de UK, Australië en Nieuw-Zeeland. In de UK geraakte het tot op een 26ste plaats. In Australië eten ze nog altijd hun hoed op dat deze – quintessential Australian song – het nooit verder schopte dan de 64ste plaats daar.

B-kant van mijn single “Time of Weakness” stond blijkbaar tot op het laatste moment op de lijst om ook op Born Sandy Devotional te verschijnen, maar sneuvelde in een regeling om de LP-duur acceptabel te krijgen.