De doomsday clock stond in 1980 naar huidige normen nog redelijk goed, maar destijds toch genoeg voor deze boze song.

Wah! Heat was een van de velen namen en bezettingen die eigenlijk allemaal draaien rond 1 man: Pete Wylie. Deze Liverpudlian zat in 1977 samen met Ian McCulloch (later Echo & The Bunnymen) en Julian Cope (later bvb in Teardrop Explodes) in het grootsprakerige “Crucial Three”.

Van dat illustere drietal is Pete Wylie misschien nog het minst crucial gebleken, maar aan branie en ambitie om crucial te worden heeft het hem naar het schijnt nooit ontbroken. In ’80 kwam hij voor het eerst naar buiten met Wah! Heat

Het donkere “Seven Minutes to Midnight” was de 2de single en werd “single of the week” in NME en Melody Maker. Hier in een Peel Session (John Peel was fan vh eerste uur en zette 2x Wah! songs aan het hoofd van z’n jaarlijst):

Een paar latere en meer poppy songs van Wah! zijn bekender geworden: “The Story of the Blues” in 1982 hun grootste hit, “Come Back” (dan als The Mighty Wah!) in 1983 ook nicht schlecht.

Inspiratie voor 7 Minutes To Midnight kwam toen de Bulletin of Atomic Scientists de wijzer van de zgn Doomsday Clock (meet het gevaar dat we onszelf als mensheid naar de atoomgeschiedenis schieten) een paar minuten dichter bij 12 schoof na de Russische inmenging in Afghanistan.

De laatste stand van zaken van die Doomsday Clock is trouwens dat we op 100 seconden voor middernacht zitten. Slaap zacht deze nacht, vrienden.