Sir Paul McCartney en zijn Linda, antwoordend op de kritiek dat ze alleen maar silly love songs zouden schrijven, met een silly love song.

Paul McCartney over deze song tegen Billboard : “But over the years people have said, “Aw, he sings love songs, he writes love songs, he’s so soppy at times.” I thought, Well, I know what they mean, but, people have been doing love songs forever. I like ‘em, other people like ‘em, and there’s a lot of people I love — I’m lucky enough to have that in my life. So the idea was that “you” may call them silly, but what’s wrong with that? … By the way, “Silly Love Songs” also had a good bassline and worked well live.

Stereogum in z’n bespreking van deze number one over deze quote: “In that interview — and in “Silly Love Songs” itself — McCartney only mentions unnamed “people,” not Lennon specifically. And it’s certainly true that plenty of critics found McCartney’s solo work irredeemably cheesy. But there’s simply no way that McCartney wasn’t thinking of Lennon on this one; after Lennon died, McCartney never seemed too bothered about what critics thought again. So “Silly Love Songs” isn’t just a song about love, and it isn’t just a song about love songs. It’s McCartney defending his own soppiness. So when Paul and Linda McCartney coo “I love you” at each other on the song, they’re being self-conscious about it, and they’re being defiant, too.

Naast een antwoord op de kritiek van John lennon, kan het ook gezien worden als een antwoord op 10CC’s song “Silly Love” 1974:

We’re up to here with moonin’ and junin’
If you want to sound sincere –
Don’t rely on Crosby’s croonin’ –
Take a little time
Make up your own rhyme
Don’t rely on mine
‘Cos it’s sssssssssilly – silly – silly – silly

Die “Moon” en “June” rijmelarij waarover hier geklaagd wordt werd ook Paul verweten voor zijn “My Love” song en “wo wo wo whoa”-tekst, een ongeneerde liefdesverklaring die hij aan Linda deed in 1973.

Lennon of andermans kritiek terzijde, de lichte disco van “Silly Love Songs” kreeg beslist een goeie ontvangst in 1976. Door het publiek (de song stond vijf weken op nummer 1 in de US en werd daar de bestverkopende single van 1976, op 2 in de UK, bij ons was het een magere 21ste plaats) en ook de critici voelden zich op hun plaats gezet: Stephen Holden in Rolling Stone… the McCartneys answer those critics who lashed out at Venus and Mars‘s lovebird verses with a tract in defense of moon, June and spoon, “Silly Love Songs.” It’s a clever retort whose point is well taken; the center of the song focuses on the syllables “I love you,” which Paul and Linda reiterate with the insistence of phonetics instructors, weaving the phrase through a disarmingly lovely three-part chorus.

Na het succes van “Silly Love Songs” en “Let ‘em in”, de andere single uit “Wings at the Speed of Sound”, beide nummer 1 in Amerika, ging McCartney voor het eerst in 10 jaar ook opnieuw op tour door de USA. Silly Love Songs kwam dan ook terecht op de driedubbele live “Wings over America” die van deze tour gemaakt werd.

In 1984 nam Paul McCartney het nummer nog eens opnieuw en alleen (Wings hield op te bestaan in 1981) op , voor de soundtrack van de film “Give My Regards To Broad Street”. Nu ja, alleen, in deze versie wordt de bas gespeeld door Louis Johnson (een van de Brothers Johnston – Stomp – en ook bassist op “Thriller” van Michael Jackson), de gitaar door Steve Lukather (Toto) en de drums door Jeff Porcaro (idem). Linda zingt ook hier mee.

B-kantje “Cook of the House” is ook een song van “Wings at the Speed of Sound” en heeft Linda McCartney als zangeres. Het is – na een intro van sissend spek in een pan – een retro rock’n’roll nummer waarop Paul speelt op dezelfde dubbele bas die werd gebruikt door Bill Black op veel oude Elvis Presley opnames.