Het droeve lot van verlegen, arme gepukkelde meisjes van zeventien, hoopvol maar afgewezen.

Janis Ian werd geboren als Janis Eddy Fink in 1951 en had op zeer jonge leeftijd een hit met het toendertijd licht controversiële – het ging over een gemengd koppel dat elkaar niet meer mocht zien – “Society’s Child” in 1967. Daarna belandde ze echter in de vergeethoek, werd tijdlang gezien als een one-hit-wonder. Zoals ze zelf daarover later zei: “”I conceived the song when she was 12, wrote it at 13, published it at 14, became known at 15, and was a has-been at 16”.
All the more fitting wat er “at 17” dus nog zou volgen.

In 1974 was ze platzak en gedwongen terug bij haar moeder in te trekken. Daar kon ze wel veel liedjes schrijven en kreeg ze de ingeving voor “At Seventeen”, een brutaal eerlijk liedje over afgewezen “ugly ducklings”, aan de keukentafel. Een artikel in New York Times magazine ging over een meisje dat dacht dat haar leven zou veranderen en perfect zou worden na haar debutantenbal. De eerste regel was “I learned the truth at eightteen”.

De lichte bossa-melodie schreef ze ook zelf, ze twijfelde wel een tijd of ze die wel zelf had uitgevonden. Ze stuurde een opname naar een pak bevriende muzikanten om te testen of die het niet eerder hadden gehoord.

Brooks Arthur, producer van het nummer, heeft ook een mooie herinneringI melted the first time Janis played the song. It wasn’t folky, it wasn’t pop – it was just honest and straight from her heart. She was powering through her feelings, which was very delicate territory, but she wouldn’t really uncork vocally. It took us two or three days to finesse it.
En bij de opnames, waarin eerst een gitarist werd weggestuurd omdat hij het niet voelde “There’s was a moment during recording when I suddenly felt like we were in a spaceship blasting off from Earth. It was the most incredible feeling and it’s only happened a couple of other times – while I was recording Bruce Springsteen’s first albums.Two or three hours later, we landed safely. We listened to the track and knew we were making some kind of wonderful. But I didn’t feel it was a hit. I’d just been trying to make Janis sound as good as she did on Stars.

Later kwam Allen Klein, die eerder met kleine jongens als The Beatles of The Rolling Stones was bezig geweest, echter langs, en die verzekerde Janis en Brooks dat ze ondanks de lengte en de woorderigheid een hit in handen hadden. Ze stuurden Janis op een zes maanden durende promotour met de song en marketeerden het door het op te sturen naar de vrouwen van de mensen in de radioindustrie. Het werkte: de song groeide heel langzaam, maar het frêle liedje werd uiteindelijk een dikke nummer 3 in de Billboard Hot 100. Ze werd in 1975 ook genomineerd voor vijf Grammy’s en won die voor “Best female vocal performance”.

Voor Janis Ian zou het vreemd genoeg alweer de laatste hit in de States zijn, bij ons had ze wel nog succes in 1979-80 met “Fly Too High” en “The Only Other Side of the Sun”. Achteraf bekijkt ze het zo: “Don’t you think that every writer like me dreams of one day hitting a universal, just one time in your life. You dream that you’re gonna hit one song, one time, where everybody who hears it is touched and everybody who hears it feels like it belongs to them. If you get once in your life to write something that crosses race, and gender and culture and all the other things that we put up between ourselves to make sure we don’t get too close to one another… then someone like me thinks well, this life was very much worth living…

B-kant van “At Seventeen” was bij ons trouwens het 7 minuten lange, prachtige “Stars”, de titelsong van haar 2 jaar daarvoor feestelijk genegeerde LP (met daarop ook “Jesse”, een song die Roberta Flack van haar zou opnemen en als single uitbracht vlak na “Killing Me Softly With His Song”). Een song die ze zou geschreven hebben als met als inspiratie Don McLean’s “Vincent (Starry starry Night)”. Allmusic:She has publicly acknowledged that the introspective title track that opens the album was inspired by Don McLean’s “Vincent.” Ian’s reflections are almost naked in their intimacy as she looks within the psyche of celebrity and draws comparisons between the respective astral and physical bodies that “Stars” inhabit, albeit briefly in either case.
Hier voor extra feels, een bangelijke live versie op de Old Grey Whistle Test: