Uit de diep snijdende John Cale plaat “Music for a new Society”, met een van de mooiste en droefste liefdesliedjes ooit.

De song “I Keep A Close Watch” stond eerder in de carrière van de ex-Velvet Underground violist/pianist/zanger al op de plaat “Helen of Troy” in 1975. Met rijke orchestratie en strijkers een lieflijk ding. Die originele song, een beetje in de stijl van zijn elegante “Paris 1919” plaat uit 1973, klonk toen zo:

In het boekje van “Seducing Down the Door”, een compilatie-album 1970-1990, staat vermeld dat hij “Close Watch” op het lijf van Frank Sinatra had geschreven.
Cale wanted so badly to have Frank Sinatra sing “(I Keep a) Close Watch” – he hired the orchestra, carefully calibrated the melody, ripped off one of Johnny Cash’s best lines, kept the lyrics universal enough that Frank could do that thing he did. But it didn’t work. Maybe the fact that it was lodged between a song about gay love and murder in the Wild West and a song about Pablo Picasso never getting called an asshole had something to do with it. Or the fact that the album that featured it was never released in the US. Or maybe it just wasn’t up to Frank’s standards.bron

Kan ook een verzonnen verhaal zijn, achteraf. Dat van die leentjebuur bij Johnny Cash klopt natuurlijk wel: “I Walk The Line” begint immers met “I keep a close watch on this heart of mine, I keep my eyes wide open all the time, I keep the ends out for the tie that binds, Because you’re mine, I walk the line

Na “Helen of Troy” bracht John Cale een hele tijd geen (studio)platen uit. In de jaren tachtig tekende hij bij A&M records voor “Honi Soit” maar ook dat was geen commercieel succes. Daarom kreeg hij er in 1981 alweer de bons en tekende hij bij ZE-records, een label dat hij zelf had helpen stichten. Michael Zilkha, baas van ZE, suggereerde een goedkoop album te maken, met John Cale solo aan de piano.
In een interview met Melody Maker vertelde hij daarover: “That album was agony. It was like method acting. Madness. Excruciating. I just let myself go. It became a kind of therapy, a personal exorcism. The songs are mostly about regret and misplaced faith. … There were some examples where songs ended up so emaciated they weren’t songs any more. What I was most interested in was the terror of the moment… It was a bleak record all right, but it wasn’t made to make people jump out of windows.

Het nummer “Close Watch”, “the most pleasant thing on the album”, was ook de enige single die uit het album werd getrokken.

Wel vreemd: de A-kant die in 1982 in Engeland werd uitgebracht (de versie van de single die ik heb) is de “Helen of Troy” versie van 7 jaar eerder. En op de B-kant staat de Close Watch versie van op “Music for a New Society”, maar dan wel zonder de doedelzakpartij aan het eind.

Achteraf zei Cale over de speciale plaats van Music for a New Society inneemt en het feit dat deze donkere plaat zo blijft voortleven “Maybe what people are seeing there is the pain involved. People like watching suffering. I just have painful memories of it. There’s only so much heroism you can milk from a situation like that. I think it’s really passionate, really interested in the humanity of people. It is something I am proud of.

In 2016 maakte John Cale een “revisit” van Music for a New Society (MFANS), daarin gaf hij alle songs uit de plaat een nieuwe jas (M:FANS). Close Watch (opgenomen met Amber Coffman van Dirty Projectors) kwam daar zo uit:

Zelf kondigde hij dit zo aan: “Making any form of art is always personal to my mind. During the making of M:FANS, I found myself loathing each and every character written about in those original recording sessions of Music For… Unearthing those tapes reopened those wounds. It was time to decimate the despair from 1981 and breathe new energy, re-write the story. Then, the unthinkable happened. What had informed so much over lost and twisted relationships in 1981 had now come full circle. Losing Lou (Reed) forced me to upend the entire recording process and begin again…a different perspective – a new sense of urgency to tell a story from a completely opposite point of view – what was once sorrow, was now a form of rage. A fertile ground for exorcism of things gone wrong and the realization they are unchangeable. From sadness came the strength of fire!!!

Rolling Stone over de nieuwe Close Watch “In the case of “Close Watch, the singer-songwriter turns the transcendent, introspective piano ballad into an avant-garde, ambient pop meditation. Where the original featured touches of lush, sometimes surprising textures of church organ, autoharp and bagpipes, the M:FANS version finds Cale indulging snaky electric guitar, Auto-Tune and wobbly electronics; the scratchy autoharp remains. Moreover, Coffman’s soprano harmonies complement the vocal melody in a new way.

Tsja. De definitieve versie van de song is voor mij toch eerder een van de talloze sobere live-uitvoeringen die hij ervan uitvoerde.

Ook nog los van Cale zijn er mooie versies van te vinden: Agnes Obel bv zette het op Philharmonics – https://www.youtube.com/watch?v=Td5ggufGakU,  of die van Mercury Rev is ook niet slecht: https://www.youtube.com/watch?v=Td5ggufGakU