Tweede eurosongdeelname voor Louis Neefs. Of zoals ze het destijds zegden: “La letra es original de Pil Ban Kawenburg y la musica de Paul Kendin. Direje la orquesta Francis Bé. Interprete: Luìs Nefs!

Louis Neefs was op dit moment al een een jaar of 10 een gekend Vlaams zanger, zei het een beetje tussen wal en schip (niet echt een vlaamse schlagerzanger, ook niet echt een singer/songwriter) die vooral scoorde met nummers waarin zijn diepe croonerstem tot z’n recht kwam, bvb “Sixteen Tons”.

Hij was daarnaast ook een verwoed deelnemer aan liedjeswedstrijden allerhande, om zo zijn muziek te promoten. Zo was Wat een Leven “1° Prijs Vlaams Schlagerfestival 65”, “Ik heb Zorgen” de inzending voor het Eurovisie songfestival voor België in 1967 (na het winnen van de eindeloze “Canzonissima” voorronde) en was “Iris” winnende inzending voor de “Song Olympiade Athens 1968”.

Zo kwam het dat toen in 1969 weer een deelnemer voor Eurosong gezocht moest worden, de BRT besliste dat er dat jaar geen vierde seizoen van “Canzonissima” zou komen. In de plaats daarvan werd zanger Louis Neefs intern geselecteerd, en mochten componisten en tekstschrijvers liedjes inzenden waaruit een BRT-jury de winnaar koos. “De keuze voor Neefs kwam niet als een verrassing: gesterkt door zijn overwinning op een prestigieus Songfestival in Athene in de zomer van 1968, werd hij gezien als een van de enige Vlaamse artiesten die het kon waarmaken op een internationaal muziekpodium. Dat hij in 1967 ook al Canzonissima gewonnen had en toen zevende was geëindigd op het Songfestival in Wenen, speelde ook in zijn voordeel.”
Winnende lied van de 6 geselecteerde inzendingen werd “Jennifer Jennings”, door hetzelfde team dat voor hem twee jaar eerder ook al “Ik heb Zorgen” had geschreven (Phil van Cauwenbergh, Paul Quintens en orkestleider Francis Bay). Duidelijk een poging ook om het succes van “Iris” van het jaar daarvoor nog eens over te doen.

Na het songfestival bleek er in Engeland trouwens een vrouw te wonen die echt “Jennifer Jennings”. De Belpop-aflevering rond Louis Neefs zocht en vond haar.

Net als bij “Ik heb Zorgen” eindigde Neefs op het liedjesfestival 7de, dit keer van de 16 deelnemers. Een eind achter de liefst vier ex-aequo winnaars Frankrijk (Frida Boccara met Un jour, un enfant), Verenigd Koninkrijk (Lulu met Boom bang-a-bang), Nederland (Lenny Kuhr met De troubadour) en gastland Spanje (Salomé met Vivo Cantando).

In het kader van “vergeefse moeite Louis”, nam hij het lied ook op in zowat elke Europese taal, al werd het nergens een hit behalve in de Vlaamse ultratop (13e plaats, 5 weken genoteerd)

Bestaat dus ook in Italiaanse versie (Eppure sai, Jennifer Jennings, la vita che io ho dietro di me, lo sai, Jennifer Jennings, l’amore da qualche cosa di piu, a noi, soltanto a noi…)

of Spaans (Y estaba ayi, Jennifer Jennings, sus bravas ojos brillaban al sol, me veo, Jennifer Jennings, y un paraiso de amor me brindo, me veo, y me llevo….)

of Engels (And then i met, Jennifer Jennings, a mocking smile in the blue of her eyes, I met, Jennifer Jennings, and she led me into her paradise, so nice, so very nice …)

of in het Frans (Mais qui me dit, Jennifer Jennings, que pour l’amour est bien là dans tes yeux, pourtant, Jennifer Jennings, aucun presage m’a rendu heureux, heureux, vraiment heureux …)

Of zelfs in het Duits (Und dan sah ich, Jennifer Jennings, das mädchen das es kein zweites mal gieb, sie hiess, Jennifer Jennings, und nie ins Leben war ich so verliebt, verliebt, so sehr verliebt...)