Mick Jagger, “hungry and thirsty” voor wat solo-werk naast de Rolling Stones. “Can’t you see that I’m human?“, vraagt hij ergens, waarop Keith allicht dacht “Vergissen is menselijk, Mick”.

De song kwam van Jaggers LP “She’s the Boss”, dat was eigenlijk zijn eerste langspeelplaat solo. De plaat kwam er omdat de Rolling Stones in 1983 hadden getekend bij een nieuw label (Columbia/CBS) en deel van de deal was dat er ook ruimte was voor solo-projecten van de individuele Stones. Solo-singles van Jagger waren er eerder wel, “Memo from Turner” al in 1970, daarna had hij ook al hits met Peter Tosh op “You Gotta Walk and Don’t Look Back” in 1978, en het jaar voor deze plaat deed hij mee op “State of Shock” van The Jacksons.
Keith Richards was daar trouwens niet mee opgezet, hij meende dat de Stones de prioriteit van iedereen in de band moest blijven. De mogelijkheid van drie solo-albums van Jagger bij Columbia was ook achter zijn rug bedisseld. In 1986 vielen ze elkaar publiekelijk aan (“World War Three”), pas in 1988 legden ze het terug bij. In zijn memoire vergeleek Keith Richards “She’s the Boss” fijntjes met “Mein Kampf: everybody had a copy, but nobody listened to it”.

De song “Just Another Night”, vooruitgeschoven single van de LP, is een redelijk dansbaar ding, daarvoor moet de verklaring niet ver gezocht worden: productie was mee in handen van Bill Lasswell (Material, Parliament, Herbie Hancock, Afrika Bambaata, …) , en ook Sly Dunbar en de heel onlangs overleden Robbie Shakespeare (Sly & Robbie) speelden mee op bas en drums. Op de rest van de plaat was ook Chic’s Nile Rodgers betrokken, maar niet op deze song.

Ander “personeel” op de single waren
– John Bundrick op synths (keyboardspeler die onder andere meespeelde bij Bob Marley, the Who, Roger Waters en een van de latere incarnaties van Free)
– Jeff Beck op gitaar (Yardsbirds, Jeff Beck Group en ook een lange solo carrière)
– Anton Fier op synth-drums (Lounge Lizards, Feelies, Pere Ubu, Bob Mould.. )
– Aïyb Dieng, Senegalese drummer (werkte ook met Brian Eno en Bill Lasswell)

Na release kreeg Mick Jagger nog te maken met een rechtszaak omdat Patrick Alley, een Jamaicaanse reggae-zanger uit New York meende dat zijn er van zijn song “Just Another Night” was afgekeken (Sly Dunbar speelde er ook op mee). Een jury pleitte Jagger vrij van schuld in deze. Muzikaal is er inderdaad niet veel gelijkenis te ontdekken:

Het nummer was redelijk succesvol: in de UK klom het maar tot positie 32, maar in de U.S. was het een nummer 12 in de Billboard 100 (en 1 in de Rock chart), bij ons was het goed voor een nummer 5, in Nederland een nummer 4.
Hetzelfde jaar zou Jagger nog een veel grotere hit hebben, zijn samenwerking met David Bowie in “Dancing in the Streets” was ook van 1985.