Een nadeel van (vinyl) singles als onderwerp: het verhaal stopt zowat in 1992-1993. Het voordeel: Go van Moby blijkt al 30 jaar oud en zat er dus nog tussen.

Moby (Richard Hall, ┬░1965) eerste release als “Moby” (een naam die hij koos omdat de schrijver van Moby Dick verre familie was) was “Mobility”. Go stond al op de B-kant daarvan, als house-track. Verkocht 2000 exemplaren.

Voor z’n tweede release (hij hoopte op 4000 ex) remixte hij deze track met “Laura Palmer’s Theme” uit de tv-serie “Twin Peaks”. David Lynch wilde er eerst niet van weten, maar Moby kon hem overtuigen door z’n obsessie met de serie. De “Woodtick-mix” is degene die bekend werd.

Naast Angelo Badalamenti’s synth-tapijtje, zijn ook “Go!” van Tones On Tail (de “go” in de song) en “Love’s Gonna Get You” van Jocelyn Brown (de “Ye-ee-aah” in de song) gebruikt als sample.

Voor deze eerste releases had Moby getekend bij Instinct Records. Een lege doos, want hij was de enige artiest onder contract. Dat zou hem de volgende jaren nog zuur opbreken, want ze brachten na het succes van Go vanalles tegen zijn wil uit, en lieten hem berooid achter.

Pas vanaf hij van dat contract af was, was het ├ęcht “Go” voor Moby (Feeling so Real is van 1994, maar tegen dan zat hij dus buiten het bestek van mijn singlekes-collectie). Nog een keertje Go voor de knaldrang: Werchter, 2009.