Kende dit nummer, maar kon gezworen hebben dat het ingezongen was door een vrouw, Carole King of Carly Simon of zo, maar dit gelach in de regen blijkt afkomstig van Neil Sedaka.

Neil Sedaka, dat was een man dus. En eentje die in 1974 al een fameuze voorgeschiedenis had. Met die Carole King waarover ik het net had, had hij alleszins gemeen dat hij begon als songwriter in de Brill Building. Meer zelfs, Carole King en Neil Sedaka hadden (voor de komst van Gerry Goffin) zelfs een tijdlang een relatie, zo blijkt. Meer zelfs, Neils eerste grote hit “Oh, Carol” in 1959, gebruikte haar naam.

(Gerry Goffin, die met Carole King ging lopen dus, schreef er een persiflage op “Oh Neil”). Carole King nam dat ook op, werd geen hit.)

Allemaal maar om te zeggen dat Neil Sedaka redelijk big was in de early sixties, maar vanaf de komst van de Beatles taande zijn ster razendsnel en in de seventies was hij eigelijk nergens meer. In Engeland liep hij in 1973 Elton John tegen het lijf, die zich zo sterk verbaasde dat de man geen amerikaans platencontract meer had, dat hij aanbod hem op zijn “Rocket Company” te tekenen. Hij stelde een album samen met songs die de man de voorbije jaren enkel in Europa had uitgebracht om hem opnieuw in de States te lanceren “Sedaka’s Back”, met daarop dus “Laughter in the Rain”.

Laughter in the Rain werd geschreven door Neil Sedaka, hij haalde z’n inspiratie bij een stukje uit “Yellow Brick Road” van Elton John en de pentatonische toonladder (de zwarte toetsen op de piano). Lyrics waren van Phil Cody, die vertelde er later over dat hij de tekst schreef nadat hij na het smoren van een joint onder een boom in slaap was gevallen. Toen hij wakker schoot was de tekst daar.

Nadat hij het geschreven (en opgenomen) had, hoorde Neil dat zangeres Lea Roberts het nummer al had opgenomen. “Oh shit, I lost my comeback record” schoot er door Neil Sedaka’s hoofd:

Toen Neil haar versie hoorde op de radio belde hij Elton John om (al opgenomen en als single geplande) release van de song te versnellen. Binnen de vijf dagen lag de single in de winkel, en Neil Sedaka had er later geen spijt van. Het nummer herlanceerde zijn carrière in de seventies.
Het werd zelfs zijn tweede Amerikaanse n°1 hit, 16 jaar na zijn vorige nummer 1, 9 jaar na z’n laatste notering in de hot 100.

In Europa was “Laughter in the Rain” geen grote hit, hoogste nog 15de in de UK. Bij ons kwam het zelfs niet in de top 30.

Billy Joël vertelde later dat hij op een gegeven moment een song schreef, z’n muzikanten in het midden van de nacht naar z’n appartement liet komen om het te laten horen, en die hem terug voetjes op de grond zetten omdat hij onbewust “Laughter in the Rain” opnieuw had geschreven. Hij gebruikte z’n idee later toch (sterk veranderd) in “Movin’ Out (Anthony’s song)”: