Krant aan de kant, Stephan’s vriendin wou ontbijten in vrede. En een kind. Franse klassieker van een Duitstalige Zwitser.

Stephan Eicher, uit Münchenbuchsee bij Bern, had er in 1991 al een hoop carrièreswitchen opzitten. Z’n eerste muzikale exploot kwam er immers al in 1978, met het onderkoelde “Neue Deutsche Welle”-klassieker Eisbär van Grauzone. Alhoewel, eigenlijk was Grauzone Marco Repetto en GT van de punk band Glueams die een groepje vormden met Stephans broer Martin Eicher. Stephan Eicher was er wel bij als graficus en ook live op het podium, op gitaar en synthesizer.

Eerst ging hij nadien solo verder met onderkoelde synthwave als “Stephan Eicher Spielt Noise Boys”.

Via Gainsbourg en Brassens geraakt hij ook geïnteresseerd in het frans chanson, en daar kent hij midden jaren tachtig de eerste keer succes met “La Chanson Bleue” (1985) en de stamper “Combien de temps” (1987)

In 1989 begint hij voor de teksten samen te werken (Stephan is nogal een eenzaat die ongeveer alles op zijn opnames zelf doet) met Philippe Djian (de auteur van het boek waarop “37°2 le matin”, ook bekend als “Betty Blue” op is gebaseerd). Muzikaal zweert hij de synths wat af en wordt hij (net als onze Moondog Jr, later Zita Swoon) fan van Moondog.
Dat resulteert in 1991 in zijn bekendste plaat: “Engelberg”, waarop onder andere Manu Katché (o.m. Peter Gabriel, Sting, Robbie Robertson, Youssou N’Dour…), en Pino Palladino (Gary Numan, Joan Armatrading, Don Henley, later ook een tijd bij The Who na de dood van John Entwistle) en veel ander schoon volk komen meespelen.
De plaat wordt een grote hit in Frankrijk, met vier songs die in de top 30 belanden: Déjeuner en Paix (2), Pas d’Ami (comme toi) (7), Tu ne me dois rien (25) en zelf een retroromaans nummer van Manni Matter waarmee hij de franse hitparade haalt: Hemminge (27):

De grootste hit van die periode is dus zeker “Déjeuner en Paix”, blijft 12 weken in de top 10, 22 weken in de top 50, met een hoogste plaats op 2 in Frankrijk. In ons land wordt het in Wallonië een nummer 8. Het succes overdonderde Eicher een tijdlang, hij gaf later toe dat hij er een tijd z’n realiteitszin door verloor.