Zo ne keer roepen (of 5 minuten 53 seconden ook), da kan deugd doen.

Tears for Fears, Roland Orzabal en Curt Smith, begon rond 1981 in Bath, Engeland, en was eerst een van de vele new wave synthesizer groepjes die dan het schone weer maakten. Hun debuut LP “The Hurting” was naar eigen zeggen vooral beïnvloed door Orchestral Manoevres in the Dark, Depeche Mode en Gary Numan. “Mad World”, “Change” en hun tweede heropgenomen single “Pale Shelter” werden dikke hits.

Hun groepsnaam was afgeleid van Arthur Janov’s “Primal Therapy”, iets met verdrongen gevoelens en emotionele pijn uit de vroegste jeugd die later tot angsten en boze gevoelens leiden. Om er uit te komen moeten de emoties losgelaten worden, de oerschreew en zo. “Mother” van John Lennon, de bekendste klant van Janov, was er het gevolg van . Logisch dan ook dat een van de Tears for Fears songs voor hun tweede LP, een soort mantra “Shout” genaamd, ook in die traditie leek te kaderen. Toch bleek dat niet de bedoeling bij “Shout”:

A lot of people think that ‘Shout’ is just another song about primal scream theory, continuing the themes of the first album. It is actually more concerned with political protest. It came out in 1984 when a lot of people were still worried about the aftermath of The Cold War and it was basically an encouragement to protest.”

Een protest-song dus, alhoewel het in de tekst redelijk vaag blijft wat precies “the things that we can do without” zouden zijn. De Amerikaanse kruisraketten in de UK, mogelijk.

De song werd door Roland Orzabal geschreven op een kleine synth en een drummachine. Een soort half-instrumentale track met een refrein. Chris Hughes, de producer (eerder nog drummer voor Adam & The Ants) zag er meer in dan een album track. Ian Stanley, de keyboard player werkte de tussenstukken veel beter uit, en kreeg ook mede-credits voor het schrijven. Het duurde verschillende maanden van schaven en laagjes bijvoegen eer de song afgewerkt kon worden.

Chris Hughes kreeg ook de eer de achterflap van de single vol te lullen: “This is “Shout”, the 8th single and arguably the best offering yet from Roland, Curt, Ian and Manny. We were halfway through recording ‘Mothers Talk’ when Roland first played us a rough version of a new song he’d been working on. It was then very slow and very simple. I remember saying “this is so simple it should take about five minutes to record.” Weeks later… We were halfway through recording ‘Shout’ when Roland had a birthday party. That evening I asked the four of them separately if they had any thoughts about sleeve notes for the record. Roland said “White text on black paper and say something about arguably the best offering yet.” Curt said “You’re probably the best person to make up some off the wall irrelevant drivel.

“Shout”, zelfs met redelijk goedkope MTV-video, maakte van Tears for Fears een internationaal bekende groep. Het was een nummer 1 in de U.S.A, Duitsland, Nederland en ook bij ons. In de U.K. lukte het vreemd genoeg niet, daar bleef het nummer steken op nummer 4.

In de slipstream daarvan werd het album “Songs from the Big Chair” een van de best verkopende LPs van het jaar: driedubbel platinum in de UK; vijfdubbel zelfs in de US. “Everybody Want to Rule the World” eruit werd nog een bijna even grote hit (en wel een n°1 in de U.K).

“Shout” wist trouwens toch ook de n°1 plaats in de UK te bereiken, maar dan 25 jaar later: rapper Dizzee Rascal en komiek James Corden vermengde “No Diggity” van Blackstreet en “Shout” van Tears for Fears tot “Shout For England”