I loved you then as I love you still
Though I put you on a pedestal, you put me on the pill
I don’t feel bad about letting you go
I just feel sad about letting you know

Kirsty MacColl was een Britse zangeres. Schreef in 1979 het origineel van Tracy Ullman’s hit “They Don’t Know”. En had in 81 een song waarvan de songtitel een pak beter was dan de song: “There’s a Guy Works Down The Chips Shop Swears He’s Elvis”.

Ze was ook “mevrouw Steve Lillywhite”, producer van ongeveer de helft van wat er new wave’de in de jaren tachtig: XTC, Big Country, Siouxsie, Simple Minds, Psychedelic Furs, Talking Heads, U2, Pogues, Peter Gabriel, Morrissey… “A New england” werd hun eerste plaat samen.

De song was van Billy Bragg, die het zelf nooit als single uitbracht maar wel zette op z’n debuut “Life’s a Riot with Spy vs Spy” in 1983. Omdat de song naar Kirsty’s smaak te kort was schreef hij voor haar versie 2 strofes extra. Zijn prachtige versie:

Kirsty’s versie werd wel een serieuze hit, geraakte tot n°7 in de UK (Bij ons of in Nederland deed het niks). Hier werd Kirsty MacColl pas echt bekend met “Fairytaie of New York”, het onwaarschijnlijke kerstlied met The Pogues, en een puike cover van the Kinks “Days”.

In 2000 stierf Kirst MacColl op wreed tragische wijze: een speedboot overreed (overvoer?) haar bij het duiken in Mexico.

Als ze Billy Bragg heeft helpen doorbreken, all the credits naar Kirsty MacColl. Ik prefereer zijn ruwe, als altijd wat boze, versie. Maar eigenlijk ook geen slecht woord over Kirsty’s versie. Alhoewel, die bridge. En waarom zo snel? 3/5.